 |
Sunshine Cleaning
Film/Komedie | Film
|
27 Mei 2009 | 12:55:58
|
|
|
Hetzelfde gevoel als bij Be kind rewind. Mooi gegeven, redelijke acteurs, maar beroerde cameravoering. Schitterende interieurs, waarvan ik me niet kan voorstellen dat ze levensecht zijn. Het blijven plaatjes. Soms dook het gevoel op dat er terugblikken op decors uit andere films geleverd werden, zoals Clerks. Het verhaal is opzettelijk rafelig. Rose is ongetrouwd. Heeft een zoon. Neukt nog steeds of weer met de getrouwde footballspeler van school met crewcut, in een motel. Maakt huizen van voormalige klasgenoten schoon. In de VS duurt de film 91 minuten en in Europa 102. Rose begint op aanraden van haar vrijer een schoonmaakbedrijf dat de rommel na moord en zelfmoord opruimt. Het wordt een succes tot haar zus en collega een huis in de fik zet omdat die een katje wil redden. |
Rose failliet en pa verkoopt zijn huis om dan samen het bedrijf voort te zetten. De zoon met ADHD of autisme, maar dan wel een heel beschaafde soort, die stilzitten voor de camera mogelijk maakt zit dan misschien nog wel of niet op een particuliere school. Sociaal-realisme dat met een grote boog om de stank van de Amerikaanse beerput "working poor" heendraait. Conclusie: Als je maar wil, dan word je succesvol. En de rest die blijkbaar niet wil krepeert in een trailer. En die stonede zus stuur je dan maar on the road met de geredde kitten die maar niet verder gegroeid is tijdens de film, totdat de benzine op is. |
|
|
|
Angels and Demons
Film/Fictie | Film
|
27 Mei 2009 | 12:28:55
|
|
|
Het viel mee. Angels ands Demons. Engelen en Demonen. Het Bernini-mysterie van Dan Brown. Maar je merkt wel dat Hollywoodacteurs hun eigen Hayscode hebben. Als Ton Hanks met een vlezig lijf het zwembad uitkomt wordt om hem heen gefilmd. Misschien is het dan beter om die andere techniek van ouderdomsrestouche toe te passen: Lipostuctie. Op latere foto's van Clint Eastwood zie je waar de banen vet nog niet weggezogen waren. Die techniek van liposuctie schijnt ook toegepast te zijn op de roman van Brown. Veel geïnvolveerde betogen verklonterd tot pockets van verbale uitstoting. Als de hoofpersonen rennend door Rome elkaar allerlei noodzakelijk geachte weetjes uitstoten. |
Op tv zag ik het Da Vinci verhaal van Dan Brown terug. Diezelfde irritante omstandige informatiestromen om een papieren constructie overeind te houden. In beide boeken en de filmische neerslag wordt de katholieke kerk gekruisigd op het altaar van Calvinstische rechtschapenheid. Ik zou bijna sympathie krijgen voor het instituut. Misschien word ik preuts, maar ik hoef helemaal niet te zien hoe iemand op open vuur tot een kebab gebakken word. Of dan maar echt goed en de geur van Odorama in de bioscoopzaal. Fonteinwater, bradend vlees, muffige kruipkelders.
|
|
|
|
Poz and Proud en de tweede wereldoorlog
Sexualiteit/Homosexualitiet | Poz and Proud
|
11 Mei 2009 | 23:34:11
|
Voor mij had Poz and Proud afgedaan toen mij op een bijzonder kinderachtige manier duidelijk gemaakt werd door Ton Stevens en Leo Schenk dat ik niet in hun profiel van een participerend Poz and Proud lid paste. Er was een guerilla-actie gepland. Illegaal bij de Gay Canal Pride een groot doek ophangen bij een brug en mensen aanspreken of ze seropositief waren. Ik moest van Leo een psychiatrisch verward persoon spelen. Dat kan ik heel goed, omdat ik inderdaad een tijd in die categorie verkeerd heb. Ik ben eruit maar Leo en Ton zitten er nog volop in, in hun slachtofferpsychose als het over hiv gaat.
Bij een door hen georganiseerd (verschrikkelijk) weekend voor seropositieve mannen in een Stayokay in Valkenswaard, met een collectie Amsterdammers met hiv die voor het beleven van het Songfestival 2008 XTC nodig hadden, ramden ze al over de vragen heen waar de deelnemers echt mee zaten. Levensvragen die vooraf op een flipovervel waren gezet door die deelnemers werden weggevaagd voor hun eigen agenda. Ieder verschil van mening met hun bekrompen Amsterdamse blik werd met aggressie tegemoet getreden. Het leek nog het meest op een verjaardagsfeestje waarbij de jarige kleuter wil bepalen welk spelletje gespeeld wordt en wat er voor plaatjes op de kinderpickup gaan. Het resultaat is wel dat die jarige niet meer gevraagd wordt voor andere feestjes. Dat isolement voelt lekker aan, als je liever gelijk hebt dan echt aan de weg timmert voor een goeie behandeling van mensen met hiv. En die gestoorde nicht met hiv die ik moest spelen gaf al bij het naspelen van de situatie aan dat Leo en Ton zich totaal niet druk maakten over de gevolgen van het losmaken van emoties bij seropositieve mannen die op stap uit de provincie onverwacht en ongevraagd geconfronteerd worden met hun benarde situatie. Daar ging het volgens hun niet om. Ze gingen wel geheel voorbij aan de geconstateerde 40% mensen met hiv met psychische problemen. En een totaal gebrek buiten homoghetto Amsterdam aan specifieke geestelijke gezondheidszorg voor mensen met hiv. Vervelend voor die mensen, maar minstens even belangrijk als je meer hivgevallen wilt voorkomen.
|
|
Gelukkig waren Ton en Leo weg bij Poz and Proud. Zeiden ze. Uitgeput. Zeiden ze. Blijkbaar niet, want op dodenherdenking vonden ze het nodig een krans te leggen voor dode aidshomo's op het rozerige homomonument. Ik ken niet zoveel vervolgde en gedeporteerde aidsdoden. Als die homo's al ondergedoken hebben gezeten dan is het in de verschillende kruipkelders onder de Eagle, Argos, Cuckoo's nest en in het achterhuis van de Web. Ik voel me verwant met mijn dooie maatjes. Ik heb mijn eigen herdenkdagen. Aids is een strijd die al 25 jaar duurt. Maar om Aids gelijk te stellen met de terreur en onderdrukking in de tweede wereldoorlog en de vervolging erna van homo's en andere slachtoffers getuigt gewoon van slechte smaak. |
En van weinig zelfinzicht over het relatieve comfort waarin we met hiv kunnen leven, met een verzekerd inkomen, pillen en eigenlijk minder vooroordeel dan de gemiddelde allochtoon ondervindt in het dagelijks leven.
Bij mijn reïntegratietraject heb ik op dag 1 verteld dat ik hiv heb. dat gaf ruimte. Ik heb geen enkele negatieve opmerking meegemaakt in 4 maanden van mijn mede-integreerders, terwijl het voor een groot deel om medelanders ging. Maar ik ben er nu wel achter hoe werkgevers denken. Dan is het misschien wat minder handig om te vertellen dat ik hiv heb. Googlen van mijn naam levert een interview op, over 2 pagina's van het AD. In dat verhaal geef ik aan dat ik niet echt voor onbelemmerd barebacken ben. Intussen heeft mogelijk 20% van de seropositieve homo's Hepatitis C. Dat zag ik aankomen. Dat barebacken tussen seropositieve mannen, of serosorteren zoals Poz and Proud dat noemt, levert een toevloed aan nieuwe gevallen met allerlei andere SOA's. Gevallen of liever mannen die eerst goed behandelbaar waren voor hiv en nu niet meer. Vergeten is dan ook dat volgens onderzoek 1/5 van de homomannen met hiv aan een syfilis permanente neurologische klachten overhoudt. Dan valt een eenmalige voorlichting voor de incrowd in Amsterdam over HEP C een beetje magertjes uit. Vooral als je dat afzet tegen een budget van 10.000 Euro dat de hivvereniging de club gaf die het bijna zelf de kop gekost heeft. Maar als Poz and Proud bij iedere herdenking in wil breken met een groot bloemstuk dan redden ze het niet met dat budget. Het begint erop te lijken dat hetzelfde soort actiewezen dat het COC zijn leden en zijn kas gekost heeft virulent aanwezig is binnen de Hiv-vereniging. |
|
|
|
Let the right one in
Film/Kinder | Film
|
10 Mei 2009 | 08:25:32
|
|
|
Let the right one in. Zweedse horror. Tam dus. En heel matig gefilmd, als voor televisie, wat ook klopt: Deze film is door de tv betaald. Kenmerken: humorloosheid, slechte special effects, slechte belichting. Ik ben na 20 minuten weggelopen, toen het nieuwe buurmeisje van een gepest jongetje een vampiertje/zombie bleek, dat ook heel goed voor eigen bloedtoevoer kon zorgen. Voorspelbaar. Jongetje gaat congsi aan met vampirella en ze vermoorden de pestende klasgenootjes. De eetclub van 50-ers in het Chinese restaurant Sun palace is dan al grotendeels leeggedronken.
Homosubplot. Oskar is verliefd geworden op de ontmande jongen, die vampier Eli blijkt te zijn.
|
|
|
|
|
Oh what a lovely war!
Onderwijs | Actueel
|
07 Mei 2009 | 02:17:41
|
Op zich lovenswaardig. De tweede wereldoorlog als internetgebeurtenis. levensgevaarlijk natuurlijk. Al jaren rukken zich puisterige (vanwege de slechte drugs) skinheads met witte veters in hun Doc Martens zich af op documentaires van WO 2. Gewoon de commentaarstem wegdraaien en geilen op de schitterende Agfa-kleurenrijkdom. Die is jaren verborgen gehouden voor het publiek, juist omdat die kleurenbeelden nog steeds propagandistisch werken. Net zoals in Indonesië en linksdraaiende yoghurtkringen de Twin towers in de fik cool gevonden worden. Zelfs bezoek aan een concentratiekamp kan verkeerde reacties opleveren.
In Groningen is de 21 e eeuw doorgedrongen tot ambtelijke kring. Het Scholtenhuis verdient een wederopbouw als gedenkplaats. Behalve een niet echt schone badkuip en een kreunende man met een duidelijk naoorlogs model papieren zak over het hoofd en gemakkelijke instapschoenen aan wordt er geen geweld getoond. Dat zou de kids, die oude dametjes overrijden of zelf SS-ertje spelen in vrij verkrijgbare en downloadbare games, maar aan het schrikken brengen. Het resultaat: Dankzij de verenigde inspanningen van ontwerpers Monique Brinks, André Hoekema, Thomas Roebers, Bastiaan Blaauw, Maaike de Vreeze en een aantal houterige pseudoduitsers en Calvinistische moffenhoeren kunnen we vergeten dat achter de coulissen van fraaie uniformen en kadaverdiscipline verkrachting, roof, moord, plundering, chantage dagelijkse routine waren in het Scholtenhuis. De soundtrack: Zarah Leander die vom Alles nicht gewusst.
Mijn oudoom had een onderduiker. Hij eindigde in kamp Amesfoort. Hij werd vrijgekocht en moest zich 1 keer per week melden op het hoofdkwartier van de SD in Rotterdam. Daar werd hij iedere week in elkaar gemept. Hij heeft het overleefd. Aangetast. Dat kleurt mijn visie op deze bloedeloze verzonnen werkelijkheid van het Scholtenhuis. Hierbij met bronvermelding van de makers:
Binnenkort ongetwijfeld de bij culturele nazi's Liszt aan de (gepulste) vleugel van het Scholtenhuis, vertolkt door een SD-er met rijzweep en handschoenen. Wacht op de aankondigingen op www.scholtenhuis.nl. Er is er bij de ontwerpers van de site een vreemde obsessie voor voor de daders, maar ze laten de meeste slachtoffers ongenoemd. Te gruwelijk voor kinderen? Dat blijft altijd een probleem: Sprookjes van gebroeders Grimm of van Moeder de Gans. Geef mij maar de verdichtsels van Pasolini of Visconti. Bij de brand van het Scholtenhuis ging het grootste deel van het werk van Hendrik Werkman, ook slachtoffer van Duitse terreur. Hijzelf was al met negen anderen gefusilleerd op 10 april 1945 op het Mandeveld in Bakkeveen. 3 dagen voordat de Canadezen kwamen. Dat aspect komt ook niet echt uit de verf; dat er volop gemoord werd in een definitief verloren oorlog. |
|
|
|
Shortbus Beefcake
Film/Komedie | Film
|
06 Mei 2009 | 21:36:22
|
Het Beefcake programma van het COC loopt nu al een hele tijd. Soms met wat mindere films, omdat binnenhalen van echt goeie films duur genoemd wordt. Dat betekent dat over het algemeen films "gekozen" worden door gastprogrammeurs die hun tweede of derde keus zijn. Dan valt wat er uiteindelijk vertoond wordt toch nog mee. Zoals in dit geval Shortbus. Bloot zonder pornografisch te worden, neuken voor de camera zonder opwinding, maar het verhaal redt de actie. Gastprogrammeur en programmeur van Lantaren-Venstern Roderik Lentz had het ook weer over een tweede keus. Maar dan wel een heel mooie.
James en Jamie zijn het volmaakte homostel. 5 jaar samen, maar James, voormalig hustler, zit aan de Zoloft, terwijl hij een film over zijn eigen bestaan monteert en Jamie, ex-albino kindster, klampt en wurmt aan de relatie. Hun therapeute heeft nog nooit een orgasme gehad en wordt verwezen naar privéclub Shortbus. Het komt goed, maar ik zeg niet hoe. 1 Quote van directrice en spullenbaas van Shortbus cross-dresser Justin Bond, als er volop geneukt wordt in beeld: It's like the sixties, but without the hope....
|
|
|
|
Kater
Persoonlijk | Actueel
|
26 April 2009 | 11:35:23
|
Uit-gereïntegreerd. 4 maanden "herkaderen" bij Agens. 50 sollicitatiebrieven. Een kandidatenkrant die maar niet kwam, ondanks beloftes en toezeggingen daarover. 1 aanbieding van Agens voor een baan die een rëïntegratietraject van een ander bureau bleek te zijn en 1 aanbieding als jobcoach voor een ongenoemd detacheringsbureau: Verplicht: Rijbewijs (heb ik niet) en Auto (heb ik ook niet), en dan voor het minimumloon. Eigenlijk zielig, niet voor mij, maar voor Agens. Dat krijg je ervan als je zelf personeel in dienst neemt voor een grijpstuiver, die geen netwerk hebben en geen andere skills dan het hardop voorlezen van het werkboek.
op het bord de success stories. Het werd crisis, het netwerk droogde op, de whiteboardmarker uit.
Opeens had ik er genoeg van tussen 2 regelmatig erupterende vulkanen te zitten, die zonder aanleiding uitbarstten in verbaal geweld of soms zelfs met lichamelijk geweld dreigden naar de andere deelnemers. Onregelmatig verschenen mijn mede-reïntegreerders , waarvan sommigen al een half jaar kampeerden bij Agens. Al die tijd oefenend voor sollicititatiegesprekken die niet kwamen. Werkelozen die op mijn verzoek P&O-er speelden, omdat ze anders helemaal voor niks meededen.
Het traject was 2000 euro per maand werd gefluisterd met respect. Daar had ik een mooie opleiding voor kunnen doen, die me richting arbeidsmarkt had kunnen brengen. Een paar maanden geleden werd er nog feest gevierd. 75 mensen aan het werk. De wethouder kwam langs met taart. Van de 2 personen die lachend met hem op de foto mochten is er nu alweer 1 eruit gegooid. 150.000 euro en 3 maanden verder zijn er van onze groep van 24 drie stuks aan het werk. Met een loonsubsidie van maximaal 20.000 euro over 2 jaar gefourneerd door de EEG. Die participatiebanen zijn dan nog niet zo slecht, als ik het huidige rendement van Agens daartegen afzet.
Intussen worden er bij Agens nieuwe groepen gestart. Psychiatrische patiënten, ex-gedetineerden en inburgeraars. Met dezelfde methode als bij ons. Jobcoaches die dreigen, minimaal 2 keer per dag, met terugmelding bij Sozawe. Uiteindelijk verdwijnt er niemand. Er zou dan ook 100 euro per dag de deur uitlopen. Dat zou het hoofdkantoor niet op prijs stellen. Maar het blijft wringen, dat dreigen met de veegploeg van de Roteb, vooral als je hoort dat er intussen mensen voor de Roteb worden opgeroepen die na intake weer naar huis gestuurd worden.
Er lopen groepen mensen door de stad in knaloranje hi-fiz, 20 man, soms met samen 2 bezems en 1 rolcontainer bij zich. Die bezems zijn blijkbaar schaarser dan werkelozen in een verplicht traject. Maar zelfs met genoeg bezems blijft het een vreemd gezicht om hier mensen rond te zien lopen die als een Amerikaanse chaingang te werk gesteld zijn. De Roteb-trajecten duren 6 maanden. Work first, een loffelijk streven, maar wie schiet hier nu iets mee op; in grote aantallen hetzelfde stuk straat vegen? Of is het bedoeld als dreigement richting de kansrijke bijstandstrekker, zoals ik genoemd werd bij Agens, om nog harder aan werk te komen dat er niet is? |
|
|
|
Neverland
Muziek | Actueel
|
16 April 2009 | 09:43:10
|
Wat was de uitdrukking ook al weer? The rich are different from you and me.
Ik had een verschrikkelijke buurman, een psychotische dove travestiet, die 's nachts toonladders galmde. Ik had minder last van zijn optredens in drag voor de buren aan de overkant van de straat. Dat hele gedoe heeft me behoorlijke schade bezorgd, en niet alleen aan mijn gehoor. Overlast, chronische geluidsoverlast is slopend. Tijdens de wakkere uren van mijn travestiet werd in een oorlog met zijn bekrompen buurman een huis verder op de galerij het wapen Michael Jackson ingezet. Thriller. Ik kan het nog steeds niet goed hebben. Ik lees er misschien te veel in, maar de uithalen van Jackson klonken op den duur als het aanhoudend gillen van een misbruikt, mishandeld kind. |
|
|
|
Voor een ieder die me gemist heeft
|
28 Februari 2009 | 19:42:54
|
Ik ben nog actief:
Vanwege mijn sollicitaties meende ik er beter aan te om zoveel mogelijk van het internet te verdwijnen. Wie wil nu van de smarten, geneugten en likdoorns van een toekomstig personeelslid lezen?
Mijn archief is ook weg, helaas. En alle bestanden zullen handmatig overgezet moeten worden. A labor of love. |
|
|
|
WALTZ WITH BASHIR
Film | Film
|
21 December 2008 | 13:10:29
|
|
Ongelooflijk ontroerend, beangstigend. Zelfs met die houterige bewegingen van de poppetjes in het begin. Die leken erg op oude afleveringen van de Thunderbirds. Voor mij was de scene beangstigend waarin een soldaat die zijn collega's ziet afschieten, schuilend tot het nacht wordt achter een rotsblok om vervolgens net een vanuit een helicopter geworpen zeemijn te overleven, als hij zuidwaards zwemt, ver van de kust. Ik zat er helemaal in. Ik vond alleen de echte journaalbeelden van deze animatie-ducumentaire op het eind hinderlijk. Overtollig bewijs. Het was allemaal al echt geworden voor me.
|
|
Wat moet Israel eigenlijk als staat, als haar bevolking er zo aan toe is. Levend tussen roes en vergeten. Tussen onheelbaar verleden en toekomstloos voortbestaan? Schitterende beelden van plattelandsnederland. Heimweeland. Ook blijkbaar niet de oplossing als je de hele dag door moet blowen om het leven aan te kunnen.
Toch irriteerde me de bijna wanhopige poging om zich te distancieren van de slachtingen in de Palestijnenkampen in Libanon. De wapens, de outillage en de verlichting van de nachtelijke jacht op vermeende terroristen en het afschieten van de bevolking in die kampen werd geleverd door Israel. Het dansen om de verantwoordelijkheid, in de eerste ring van daders en misschien zelfs een beetje de Israelische afgrendeling van de kampen, de tweede ring van toeschouwers en de derde ring van vuurpijlschieters was mij een beetje te wettisch, om het maar in het Jiddisch te zeggen. | De dappere Israelische journalist duikt alleen op met zijn filmploeg als het moorden is afgelopen. Hij had nog wel de premier uit zijn bed gebeld. Ik begin nu ook wel de haat tegen de staat Israel te begrijpen van de kant van de Palestijnen. |
|
|
|
Majafietsclub in Koffie Verkeert
|
15 December 2008 | 08:20:08
|
|
Gewoon gezellig, daar in Koffie Verkeert. Beetje chaos, maar dat is ook Majafietsclub. Tussen de gein en ongein toch ook wel mooie teksten. Robbin (Robbie Robsnor) had me uitgenodigd. Dit keer was de band versterkt met Beukalypta, een vrouwelijke drummer die lekker hard sloeg. Meer muziek op myspace. Meer filmpje op de youtube van bromvlieg. |
|
|
|
|
|
